STRONA GŁOWNA

MENU STRONY: STRONA GŁÓWNA         GALERIA FOTO        O AUTORZE   

Góry Sowie

zajmują powierzchnię ok. 200 km2 i rozciągają się na długości 26 km (35 km licząc po linii grzbietowej). Ulokowane są między Górami Wałbrzyskimi i Pogórzem Wałbrzyskim od zachodu a Górami Bardzkimi od wschodu. Na wschodzie granicą jest Przełęcz Srebrna, a na zachodzie dolina rzeki Bystrzycy. Od północy Góry Sowie ograniczone są Obniżeniem Podsudeckim (Kotliną Dzierżoniowską), a od południa Obniżeniem Noworudzkim wraz ze Wzgórzami Włodzickimi. W okolicach Głuszycy graniczą z Górami Kamiennymi.

Są to góry bardzo zróżnicowane pod względem wysokości. Najwyższym szczytem jest Wielka Sowa (1015 m n.p.m.). Pozostałe szczyty Gór Sowich mają wysokość od 600 do 980 m n.p.m. W szczytowych partiach znajdują się ciekawe gniazda skalne. Góry – z wyjątkiem polan – w okolicach szczytowych i przełęczy porasta całkowicie bór świerkowy z rzadko występującymi naturalnymi buczynami i cisami. Punkty widokowe mieszczą się na wieżach widokowych, skałkach lub szczytowych polanach, czasami też na zboczach (w miejscach po wycięciu lasu). Góry te stanowią najstarszą część Sudetów i są zbudowane głównie z prekambryjskich gnejsów

Budowa geologiczna

Góry Sowie należą do dwóch jednostek geologicznych o skomplikowanej tektonice i zróżnicowanej litologii: bloku sowiogórskiego i niecki śródsudeckiej.

Skały bloku sowiogórskiego tworzą główny masyw Gór Sowich. Są to gnejsy i migmatyty z niewielkimi wystąpieniami skał ultrazasadowych (serpentynitów), zasadowych (amfibolitów i lamprofirów) oraz kwaśnych (granulitów, pegmatytów, aplitów oraz żył kwarcowych). Właśnie te poboczne skały stanowią o atrakcyjności tych gór.

W obrębie gór – w okolicach Kamionek, Glinna i Walimia – w starszym, metamorficznym podłożu występują lokalnie młodsze skały karbońskie (zlepieńce, piaskowce i łupki ilaste) tworzące tzw. „kulm sowiogórski”.

Południowo-zachodnia część gór należy do niecki śródsudeckiej (tzw. synklinorium śródsudeckiego), powstałej w okresie orogenezy waryscyjskiej, która wypełniona jest utworami karbońskimi i permskimi, z wystającymi w kilku miejscach skałami starszego podłoża. Z tych skał osadowych zbudowane są Wzgórza Wyrębińskie.